Uzaklar hasret kokuyor
senden geriye
bom boş sokaklar kalıyor.
Düşlerimize sızıyor
sedef katmalı
topraklar
ıslatıyor yağmurlar
kağıttan şehirlerimizi.
Dizleri üstüne çökmüş
yalın kılıç
yüzler sürmekteyim
sahranın kumlarına.
Seni arıyorum
ey sevgili!
sevgisiz
sevimsiz
şafaklarda.
Yanızlığa hapsettim
içimde yüzen gemileri
kutsal topraklara
uçan güvercinleri
tutmak istedim
kanatlarından
kasırgalardan
medet umdum
boynum bükük
yüz geri döndüm
kap karanlık
ummanlardan.
Kaç zamandır
birlikte yürürüm yıldızlarla
gecelere akıtırım
kan kırmızı
göz yaşlarımı.
Aşk
taşar oldu
benliğimden
kendiliğinden
başladı fırtınalar
ve intiharlar
öldü
hasret zindanlarında.
İçimden bir ses
getirdi beni
bu uzaklara
kulaklarımda çınlayan
ezanlara
yemin olsun
seni seviyorum
hatemül enbiya.
Vuslat
gösterdi yüzünü evvela
bir heyula
çınlayıp durdu
ıssızlığın ortasında.
Ezanlar okunuyor
yankılanıyor
tekbir sesleri
çilekeş kadırımların
çığlığında.
Kızıla çalan
şafak misali
çekiverdi elini ayağını
soluk alış
verişlerim.
Gecenin koynunda
uzun bir yolculuğun
yıpranmış süvarisi
misali
üzengisinden
tutuveriyorum
düşlerimin.
O an!
karanlıklardan
geriye kalan
yanlızca bir avuç
yalan.
Doğum sancısı
dövüp duruyor
doğacak muştunun
müjdesini
ve
içinden geçtiğim
mumdan kaleleri
terkediyorum
sönük bakışlı
hatıralara.
Huzura varacak
olmanın heyecanı
söküp atacak gibi
kalbimi yerinden.
Semaya yükseliyor
dualar
en derinlerden.
Tüm bir şehir
uyuyorken
davetin göbeğinde
secdeye erişebilmenin
asaletinde
buyuruyor
Allah!
Kalk ey kulum
namaz uykudan
daha hayırlıdır.
Her köşe başında
yankılanıyor
ve
aydınlatıyor
la ilahe ilallah
sesleri
çıldırtan sesssizliği.
İncesinden süzüldü
sular dirseklerden
aşk
çoktan akar oldu
gözlerden.
Abdest alan
adını anan
günahkar ruhum
her zerrede
motifledi
zarafet dolu
safağın
kaldırımlara vuran
aksini.
Seccadem
selam verdi
edeple
göklerden izleyen
meleklere
muradına erdi
kıbleye ait bakışlar
ve
emanet bırakıldı
tüm çocukluğum
parmaklarım arasındaki
tespihlere.
Ona hiç bu denli
yakın
olmamıştım.
Alnım secdede
miraçtaydaydım.
Her zerreme kadar
hissediyordum
avuçlarıma bırakılan
mutluluk rüzgarlarını.
Sahradan kopup gelen
esinti
sevgiliye sunduğum
hediyeydi adeta.
Tüm şehir uykudayken
ayakta kalabilmek
sevdayı
yazabilmek
en doğru
kelimelerle
yüreğinde taşıdığın
ter temiz sayfalara.
Düşlerime vuran
ay ışığı
bıraksan diyorum
ağız dolusu
gülüşlerimi
ve
bir çırpıda
iletiversen
sevgiliye olan
muhabbetleri.
Huzuruna aldığın
bana bu onuru
verdiğin için
sana sonsuz şükürler
olsun Rabbim!
Akıp giden zamana
sığdıramadıklarımla
mutluluklar
oynuyorum
kendi içimde
kaynıyorum
volkan misali.
Sevdanın ismi
dudaklarıma
bu denli
yerleşmişken
üstelik
aşkı
hiç hak etmediğim halde
bulmuşken
fırlatma beni
hasret çekenler
şehrine.
Davetinin fikrine
ok misali
saplandım
hiçliğime
ağladım
gün be gün.
Anne sıcaklığında
sevgi damlalarında
sunuverdim
senden
geriye kalan
vurgunluğumu.
Sonsuzluğun
bir anlık
tadını
bu topraklara bırakan
Allah'ım
Dilimden düşürmediğim
adını
saklayıverdim
sırlar
şehrine.
Kimbilir
hangi sabahın
seherlerine
haykıracağım
seni arayanların
nerede bulabileceklerini.