HeLLs anGeL

Onlar savaşın çocukları


Çatlamış dudakları mavi gökyüzü kadar bıkkın gözleri yok olmuş umutları kadar
taptaze bedenleriyle öylece uzanırlar yollarda. Doldurur çığlıkları bir zamanlar
çelik çomak oynadıkları dar sokakları.

Onlar savaşın çocukları...
Dünyanın dört bir tarafında hep aynı gülüşle veda ederler bu yaşaması yasak dünyaya.
Ne olup bittiğini anlamadan sevdalara salmadan yüreklerini kahbece öldürülürler
biryerlerde.

Onlar savaşın çocukları..
Doğduklarında tanışırlar analarının kurumuş memelerindeki açlıkla. Asla tatmadıkları
yiyeceklerin resimlerine bakar kara gözleri.

ONlar savaşın çocukları...
Adını bilmeden adını koymadan severler. Yaşatırlar o küçücük yüreklerinde bu koca
dünyaya sığdıramadıkları sevdalarını. Yayarken sımsıcacık bedenleri soğuk taşların
üzerinde gökyüzünde güneş olur yüreklerinin ateşi.

Onlar savaşın çocukları...
Misketleri kovanlardan saklanbaçları siperlerde ilk bakışmaları camlarda ilk
sevişmeleri yıkık harabeler arasında. Hiç bilmezler yeşil ormanları baharlarda açan
binbir renkli çiçekleri.

Onlar savaşın çocukları...
Birbirlerine seslenirler yarınlar dolu ismleriyle. Barış Umut Güneş... oysa hiç
tanımazlar griden başka renk siyahtan başka isim.

Onlar savaşın çocukları...
Filistinli Iraklı Türk Kürt Arap... hepsinin adı da aynı. Hepsi de aynı
gökyüzünü paylaşıyorlar bir avuç toprağı paylaşamayanların inadına...