Aynı kalp rahatsızlığıyla aynı kaderi paylasan iki yaşlı adam aynı odayı da
paylaşıyorlardı. Tek fark biri cam kenarında diğeri ise duvar dibinde
yatıyordu. Cam kenarındaki yaşlı adam her gün camdan bakarak arkadaşına
dışarısını anlatırdı.

"Bugün deniz sakin yine de hafif rüzgar var sanırım çünkü uzaktaki teknenin
yelkenler i rüzgarla doluyor. Park bu sabah sakin iki salıncak dolu iki salıncak bos dünkü sevgilile r yine geldi aynı yere oturup konuşmaya başladılar elele tutuştular ne kadar da yakışıyorlar birbirler ine. Erguvan ağaçları ne kadar güzel açmış her yer mor bir renk almış erik ağaçları da beyaz çiçekleriyle onlara eşlik ediyor. Denizin üzerindeki martılar bugünkü yemekleri ni arıyorlar ne güzel de dalıyorlar suya"

Günler böyle geçip gidiyordu ta ki cam kenarındaki yaşlı adam kalp krizi
geçirene kadar iste o anda duvar kenarındaki adam düğmeye bassa kurtaraca ktı arkadaşını ama şeytana uydu bunca zamandır sadece dinleyebi liyordu artık görebilir di de iste bunun için düğmeye basmadı ve
hemşireyi çağırmadı. Aynı kaderi paylaştığı kişiyi ölüme gönderdi ama o
bunun haklı bir savunma olduğunu düşünüyordu.

Ertesi gün hastabakıcılar ölen yaşlı adamın yerine kendisini koymaya gelmişlerdi. Hemen yatağının yerini değiştirdiler işte o günlerdir bakmak
istediği manzarayı nihayet görecekti.

Başını kaldırdı ve pencerede n baktı görünen sadece Simsiyah bir duvardı...

alıntı