USLANMAM - Tekil Mesaj gösterimi

01-06-2008, 03:19 PM

Gölgenin Kanatları
Belki de gece:
süzülüp gelen o gölgenin kanadı.
Mekan:
tek göz gecekondu odası

çığlığı sızı.
Belki de açık pencereden içeri sızan
hüzün değil de
haziranın esrik kırıntısı.

Yaşam:
uzak bir oyun
ki

oynayanlar yaralı.
Aynı ezgiyi yakalamışlar eteğinden
ikisi de
(ana ve çocuk)
aynı sızının evlatları.

Eski bir çıkrıkta yün eğirir umut.

Pencerede sokak:
puslu gri.
Pencerede gerçek:
çatlak camın saydam kaderi.
Pencerede yansı:
umut.
Ki umut:
annenin yün eğiren elleri.

Odada hüzünlü naftalin kokusu.
Odada ışık:
altmışlık ampulün kılcal telleri.

—Sen hiç çocuk oldun mu anne?
—Tüm pisliklere karşı
yüreğinde olmalı çocukluk kişinin
oğul

geçicidir gerisi.

Pencerede sineklik delik

kara yıldız dolu içerisi.

—İplikler bizim ekmeğimiz

di mi anne?
—Ekmek usunda kişinin oğul
ve usuna kul bileğinde.
İkisinin çabası oluşturur ekmeği.

Duvarlarda çatallı yollar
işaret ederler eski bir çerçeveyi.
Çerçevede resim:
resimde adam:
sararmış

bıyıklı

başta kasket

yaş elli.

—Babam cennette di mi anne?
—Taşı yüreğinde babanı oğul.
Evlat yüreğidir babaların cenneti.

Kadının gözlerinde çocuk.
Çocuğun gözlerinde ışık.
Çocuk kadının her şeyi.

—Biz niye yoksuluz anne?
—Koca bir gölgedir yoksulluk oğul.
Gerer kanadını üzerimize.
Ama sen ışık.
Büyüyünce dağıtacaksın tüm gölgeleri.

Belki de gece:
odaya serilen o gölgenin kanadı.

—Karnım çok acıktı anne.
—Hırsını katık et oğul

ye

bitir ekmeğini.

01-06-2008, 03:19 PM	#87 (permalink)
gececi_kabus Guest	Gölgenin Kanatları Belki de gece: süzülüp gelen o gölgenin kanadı. Mekan: tek göz gecekondu odası çığlığı sızı. Belki de açık pencereden içeri sızan hüzün değil de haziranın esrik kırıntısı. Yaşam: uzak bir oyun ki oynayanlar yaralı. Aynı ezgiyi yakalamışlar eteğinden ikisi de (ana ve çocuk) aynı sızının evlatları. Eski bir çıkrıkta yün eğirir umut. Pencerede sokak: puslu gri. Pencerede gerçek: çatlak camın saydam kaderi. Pencerede yansı: umut. Ki umut: annenin yün eğiren elleri. Odada hüzünlü naftalin kokusu. Odada ışık: altmışlık ampulün kılcal telleri. —Sen hiç çocuk oldun mu anne? —Tüm pisliklere karşı yüreğinde olmalı çocukluk kişinin oğul geçicidir gerisi. Pencerede sineklik delik kara yıldız dolu içerisi. —İplikler bizim ekmeğimiz di mi anne? —Ekmek usunda kişinin oğul ve usuna kul bileğinde. İkisinin çabası oluşturur ekmeği. Duvarlarda çatallı yollar işaret ederler eski bir çerçeveyi. Çerçevede resim: resimde adam: sararmış bıyıklı başta kasket yaş elli. —Babam cennette di mi anne? —Taşı yüreğinde babanı oğul. Evlat yüreğidir babaların cenneti. Kadının gözlerinde çocuk. Çocuğun gözlerinde ışık. Çocuk kadının her şeyi. —Biz niye yoksuluz anne? —Koca bir gölgedir yoksulluk oğul. Gerer kanadını üzerimize. Ama sen ışık. Büyüyünce dağıtacaksın tüm gölgeleri. Belki de gece: odaya serilen o gölgenin kanadı. —Karnım çok acıktı anne. —Hırsını katık et oğul ye bitir ekmeğini.