helin84

Gittiğimde bütünüyle teslim alacağım kale’lerim var benim. Kapılarını bir darbede kıracağım ve bütün katranlarını donduracağım bütün bekçilerini katledeceğim bütün cariyelerini azad edeceğim surları Bizans işi ve burçlarında bayrağımı dalgalandıracağım ve bütün otağlarına ismimi yazdıracağım yarım kalmış uykularımı tamamlayacağım döşeklerim var benim.
Yapraklarım var benim sonbaharlara ipotek ettirdiğim. Kış’ı deccal olan ve Bahar’da Mesih’ini arayan kayınlarım var benim. Bütün boş vermişliklere rağmen kefilsiz imza ettiğim senetlerim var benim çam ağaçlarında asılı kalan.
Ve günahlarım var benim geceler dolusu kefaretin kâfi gelmeyeceği cinsten. Günahlarım ki her gün kara bir leaaale beni kirleten.
Şeytanlarım var benim cihan harbine eş savaşlar verdiğim ve her yeni mevzide it gibi karşıma dikilen. Evhamlarıyla zihnimi delik deşik eden Sendeleten mahveden görevini ifa etmekte kusur etmeyen şakilerim var benim.
Sağımda bir tabur solumda bir tabur önümde bir tabur arkamda bir tabur meleklerim var benim. Gözüme baktıkça beni terleten her günah sonrasında topuz sesleriyle kulağımı titreten zebanilerim var benim.
Ve birde ceylan misali gözüme bakan sevaplarıma kefil meleklerim var benim. Beni zimmetledikleri için bin pişman olan. Grubun kızıllığında boş bir keseyle karşılarına çıkmama içerleyen Kiramen Katibin’lerim var benim.
Savruk yürümelerimden arda kalan bir geçmişim var benim. Virajın bitiminde potinleri çamura saplanmış bayırlarda durakalmış ‘yamaçların adamı’ olmaktan uzak.
Ritmini acemi şeften borç alan hissiyatım var benim. Anlatırken anlaşılamayan anlaşılmadıkça azıtan ve anlatmaktan anlamaya anlamaktan aktarmaya virman yapacağı kelimeleri kırıp döken güz’de buzlu su içmiş gönlüm var benim.
Kapı arkalarında unuttuğum gözlerim var benim. İfa etmediği görevine dönmeyle tutuşan ve sürgün bir taburda geceler dolusu nöbetler tutan bir sinem var benim.
Adreslerini unuttuğum ordularım var benim. Komutanları esir alınmış kamplarda bütün apoletleri sökülmüş zaferlerden yoksun açlığa mahkum yeniçerilere nispet nizam-ı cedid’e ithaf olunan şiirlerim var benim .
Ve telif haklarını bir şarapçıya bağışlamış şairlerim var benim. Mahlas mahlas yürüyen namı diğer sergüzeşt kalpazanlarımla gerçekleşmesi muhtemel olmayan hayallerim var benim.
Küçük zamanlara sığdırdığım büyük beyliklerim var benim. Cümle Osmanoğulları’na ölüm fermanı çıkartan bir şah’ım ve bir de vezirim var benim. Ve o şah’ı da o Veziri de sahra çölünden kuşatan Yavuz’larım var benim.
Bedrettin’i yeniden bir kere daha sallandıracak darağacım var benim. Ve Hasan’ın ve Hüseyin’in Beni Yezit yurdunda kalmış alacaklarını söke söke tahsil edecek. Ve sona bütün Şehzade Cem’lerin boynuna ilmiği geçirecek cellâtlarım var benim. Ayrılık kabilelerini tümenleriyle istila edecek ve her bir paletinin altında bir isyancının bedenini ezecek tanklarım var benim.
Kalabalıkların arasında unuttuğum yalnız sahipsiz ve hissiz çocuklarım var benim. Geleceklerine temlik koyulmuş ve ceplerinde ki harçlıkları yontulmuş kirli lastiklerle gelecek günlere umut bağlamış yetimlerim var benim.
Aza’larım var benim. Her gün yeni bir istimlâk ateşiyle uyanan ve her gördüğü arsaya yol yapma arzusuyla ellerini kaleme saran sahaflarım var benim.
Acılarım var benim. Gülmekten ödünç olarak alınan ve miadı dolduğunda alındığı rafa konacak şarkılarım var benim.
Yalanlarım var benim. Söylerken onulmaz acılarla beni sersemleten ve söyledikten sonra ölü doğmuş çocuk misali yere serilen.
Ve şaraplarım var benim. Gecenin en kör saatini ışıksız bir oda içinde kırmızı mumun tekliğinde tüketen ve siparişi şol cennetten yapılmış ademin zamanında hazırlanmış ve yalnızca bana ısmarlanmış şuruplarım var benim.
Kışlarım var benim. Karın yağmadığı toprağın soğuktan çatladığı kurtların sokak çeteleriyle dalaştığı. Kıtlıktan çıkma bir ninenin ambarında yaza hasret bir coğrafyam var benim.
Dostlarım var benim. İdrakine varmadıkları halde her gün kapıma gelen ve her geldiklerinde bahtiyar eden sonra da dertlerinden sevinçlerinden paketledikleri ve kapı arkasında bıraktıkları hediyelerim var benim.
Şafak vakitlerim var benim. Hesapsız bir şekilde uykunun en tatlı yerinde sekteye uğramış rüyaların arasından uyanan. Ve güneşin doğmasına dek uyuyamayan uykusuz bir yanım var benim.
Sigaralarım var benim. On yıl öncesinden kalan ve doktorun öğün öğün tüketilmesini önerdiği ilaçlara benzeyen. Ve tarihleri mazinin içinde bekleyen ve sahiplerinin anılarından daha canlı duran küf kokularıyla harmanlanmış “Ülkenin en kaliteli tütünlerinden üretilmemiş” Bafra’larım var benim.
Bir kışın ortasında habersizce çekip giden kalın kuyruklu merhabası bol ve gittikten sonra dönmesine dair herhangi bir emare olmayan şahmeran’ım var benim. Öldüğüne dair ipuçları olmayan ama yıllardır ne arayıp ne de sormayı unutan cinsten.
Silgilerim var benim. Dolmakalemlerin mürekkebini silmek için hazır kıta bekleyen ve emrolunduğunda emre amade bir şekilde görev aşkıyla tüllenen.
Hedefini bellemiş atı çatlatırcasına koşan. Süvarilerim var benim.
Hüsranlarım var benim. Sevinçlerden üretilmiş umutları ekin bellemiş ve sonra da devrik bir sultanın hezeyanlarına eş hicranlarım var benim.
Arapsaçından beter duygularım var benim.
Toksinlerim var benim değdiği kişiyi cüzama mahkum edecek dikenlerimden kan revan edilecek Ve zamanı geldiğinde defteri dürülecek hasımlarım var benim.
Haremlerim var benim. Virane bağlara benzeyen ocaktaki en iyi pişmiş tuğlalarla ördüğüm ve sonra en saf duygularla hamurunu yoğurduğum odalarım var benim. Esasına meydan okurcasına her odasının içine bir tane koyduğum huri’lerim var benim.
Yolunu unuttuğum avlulardan geçerken yere düşürdüğüm güllerim var benim.
Miadını benim belirlediğim benim sınırlarını çizdiğim benim bezediğim hasretlerim var benim.
İstediğimde fermanına “bitmiştir”i iliştireceğim ulaşılmazlarım var benim. Ve istediğimde elinin içini terleteceğim Zehra’larım var benim.

Aşklarım var benim.