USLANMAM - Tekil Mesaj gösterimi - şimdi Artik Sensizlikte Düşünme Vakti,şimdi Artik Sensizlikte Karar Vakti...

**destansı** · 12-22-2007, 03:03 AM

Dün gece bir dost evinde seninleydim bütün gece.
Bilirsin saatlerce konuşulur. Nerdeyse sabah olur
Güneş yüzünü gösterir de sen hala konuşursun...

Neden bir türlü yola koyamadığımı anlayamadığım hayatıma baktım.
Sonra gün ağardı ben sana senin okuyamayacağını bildiğim bir mektup yazdım.
Oturdumanılarımı yıllarımı karşıma aldım anladım ki asla bir daha
Yaşanmaz ne senle ne başkasıyla.
O anlar insanın hayatında bir kez yaşayacağı anlardı
Ne tekrarı vardı ne geri dönüşü anladım..
Ama gene de son bir kez bile olsa seninle konuşmak
istedim sen beni anlayabilen tek insan bu dünyayla
oynadığım oyunda tek oyun arkadaşım en büyük dost
ruhumun yarısıhuzuru ve aşkı öğreten senihtiyac
duyduğum tek varlıksın ama ellerim boş döneceğim
biliyorum cesaret edemiyorum ki tuşlara dokunmaya..
Sen hayatını götürüyorsun bensiz mutlu yada mutsuz
ben neden hala ardından yağmurlar yağdırıyorum sen
her şeyi unutabildiysen ben neden hatırlıyorum sen
oyunu yarım bıraktın ben neden bitirmeye çalışıyorum
Bilmiyorum ki bu içimdeki bilinmezlik beni şaşkın ediyor..
Bir şeyleri gömmeli maziye hayata dönmeliyim.
Doğru yada yanlış bir karar almalıyım.
Bir sonraki ne götürecek benden diye beklemek yerine
gelecek sevgiyi değerlendirmeliyim bana hissedilen.
Sürekli benden beklemeyen çaba gösteren emek
harcayan değer bilen kıymet veren birini kabul
etmeliyim hayatıma hayallerime umutlarıma.
Yapabilir miyim sence?? Hiç yapamadım ki...
Bilirim elleri senin gibi dokunmaz gözleri senin gibi
bakmaz teni senin gibi kokmaz kolları senin gibi
sarmaz ama ne çare sen yoksun ki. Ten teni özler
demiştim sana gülmüştün oysa özlediğini ben biliyorum...
Olmayacağız bu dünyada bir daha anılar saklandı
çıkmazlar gerçekle savaşamazlar..
Sevda gizlendi karanlıklar içinde. Pembe güller soldu
artık son kökleri sen söktün attın topraktan ellerinle.
Anlamadın sana ne kadar ihtiyacım olduğunu
bu hayat karmaşasında savaş istedim benle savaşmadın
savun istedim sevdamızı o kocaman yüreğin dağları
devirsin istedim olmadı... Belki ben zor olanı
istedim belki sen her şeyi kolay istedin..
Çok gözyaşı döktüm akan her yaşta bizi sildi yeryüzünden bilirim.
Artık çok geç artık çok geç kaldık can...
Biliyorum bu canımı acıtsa da biliyorum yarınlarda biz yokuz..
Ne umutlar söndü arkamızda ne acılar yaşandı ne
hüzünler gölgeledi yüreği ne yaşlar döküldü
gözlerden ne geceler sabahı gördü ne yıldızlar
parladı ayrı şehirlerde aynı gökte biz beraber
bakamadık onlara tutamadık umutları söndüremedik
acıların ateşlerini güneş açtıramadık hüzünlere
yaşları dindiremedik gözlerde...
Tutmadın elimi can söz vermiştin bana verdiğin en
büyük sözdü hep elimden tutacağına söz verdin oysa
ilk yaptığın gönül gözünü kapamak oldu bana hiç
kapanmayacağına söz verdiğin...
Gittin deme bana sen gönderdintutamadın beni...
Kal deseydin kalırdım oysa anlamadın...
Sevdin mi can sevmişmiydin yoksa sadece ....
Bu soruyu soramam sana sormayıda yüreğim kaldırmaz
küçüğüm demiştim sana küçüğümsün demiştin...
Oysa sen beni atıyorsun böyle başkalarının ellerine
hiç düşünmeden gözünü kırpmadan...
Aslında biliyorum ne sorgulamak ne suçlamak için çok geç artık.
Denedik başaramadık acılar hüzünler ve anılar yadigar bize şimdi.
Bize mi bana mı sadece onu bile bilmiyorum artık.
İnanamadığım inanmayı bir kez bile düşünmediğim
Her şeye inandırdın beni tüm yollarımı kestin sana gelen.
Son umudumu da yıktın son elimi uzatışımı farketmedin
Bu muydu yanımda oluşun bu muydu sözün
bana verdiğin bunu bile tutmak zor geldi.
Gücüm kalmadı hayatla ve seninle boğuşmaya
sensizlikle baş başa yaşamayı ögreniyorum..
Biliyorum ki artık ayağa dikilme vakti doğan yeni güneşte...

Simdi artık sensizlikte düşünme vakti.
Simdi artık sensizlik de karar vakti.
Simdi artık sensizlik de düzen kurma vakti...

12-22-2007, 03:03 AM	#1 (permalink)
destansı Onursal	şimdi Artik Sensizlikte Düşünme Vakti,şimdi Artik Sensizlikte Karar Vakti... Dün gece bir dost evinde seninleydim bütün gece. Bilirsin saatlerce konuşulur. Nerdeyse sabah olur Güneş yüzünü gösterir de sen hala konuşursun... Neden bir türlü yola koyamadığımı anlayamadığım hayatıma baktım. Sonra gün ağardı ben sana senin okuyamayacağını bildiğim bir mektup yazdım. Oturdumanılarımı yıllarımı karşıma aldım anladım ki asla bir daha Yaşanmaz ne senle ne başkasıyla. O anlar insanın hayatında bir kez yaşayacağı anlardı Ne tekrarı vardı ne geri dönüşü anladım.. Ama gene de son bir kez bile olsa seninle konuşmak istedim sen beni anlayabilen tek insan bu dünyayla oynadığım oyunda tek oyun arkadaşım en büyük dost ruhumun yarısıhuzuru ve aşkı öğreten senihtiyac duyduğum tek varlıksın ama ellerim boş döneceğim biliyorum cesaret edemiyorum ki tuşlara dokunmaya.. Sen hayatını götürüyorsun bensiz mutlu yada mutsuz ben neden hala ardından yağmurlar yağdırıyorum sen her şeyi unutabildiysen ben neden hatırlıyorum sen oyunu yarım bıraktın ben neden bitirmeye çalışıyorum Bilmiyorum ki bu içimdeki bilinmezlik beni şaşkın ediyor.. Bir şeyleri gömmeli maziye hayata dönmeliyim. Doğru yada yanlış bir karar almalıyım. Bir sonraki ne götürecek benden diye beklemek yerine gelecek sevgiyi değerlendirmeliyim bana hissedilen. Sürekli benden beklemeyen çaba gösteren emek harcayan değer bilen kıymet veren birini kabul etmeliyim hayatıma hayallerime umutlarıma. Yapabilir miyim sence?? Hiç yapamadım ki... Bilirim elleri senin gibi dokunmaz gözleri senin gibi bakmaz teni senin gibi kokmaz kolları senin gibi sarmaz ama ne çare sen yoksun ki. Ten teni özler demiştim sana gülmüştün oysa özlediğini ben biliyorum... Olmayacağız bu dünyada bir daha anılar saklandı çıkmazlar gerçekle savaşamazlar.. Sevda gizlendi karanlıklar içinde. Pembe güller soldu artık son kökleri sen söktün attın topraktan ellerinle. Anlamadın sana ne kadar ihtiyacım olduğunu bu hayat karmaşasında savaş istedim benle savaşmadın savun istedim sevdamızı o kocaman yüreğin dağları devirsin istedim olmadı... Belki ben zor olanı istedim belki sen her şeyi kolay istedin.. Çok gözyaşı döktüm akan her yaşta bizi sildi yeryüzünden bilirim. Artık çok geç artık çok geç kaldık can... Biliyorum bu canımı acıtsa da biliyorum yarınlarda biz yokuz.. Ne umutlar söndü arkamızda ne acılar yaşandı ne hüzünler gölgeledi yüreği ne yaşlar döküldü gözlerden ne geceler sabahı gördü ne yıldızlar parladı ayrı şehirlerde aynı gökte biz beraber bakamadık onlara tutamadık umutları söndüremedik acıların ateşlerini güneş açtıramadık hüzünlere yaşları dindiremedik gözlerde... Tutmadın elimi can söz vermiştin bana verdiğin en büyük sözdü hep elimden tutacağına söz verdin oysa ilk yaptığın gönül gözünü kapamak oldu bana hiç kapanmayacağına söz verdiğin... Gittin deme bana sen gönderdintutamadın beni... Kal deseydin kalırdım oysa anlamadın... Sevdin mi can sevmişmiydin yoksa sadece .... Bu soruyu soramam sana sormayıda yüreğim kaldırmaz küçüğüm demiştim sana küçüğümsün demiştin... Oysa sen beni atıyorsun böyle başkalarının ellerine hiç düşünmeden gözünü kırpmadan... Aslında biliyorum ne sorgulamak ne suçlamak için çok geç artık. Denedik başaramadık acılar hüzünler ve anılar yadigar bize şimdi. Bize mi bana mı sadece onu bile bilmiyorum artık. İnanamadığım inanmayı bir kez bile düşünmediğim Her şeye inandırdın beni tüm yollarımı kestin sana gelen. Son umudumu da yıktın son elimi uzatışımı farketmedin Bu muydu yanımda oluşun bu muydu sözün bana verdiğin bunu bile tutmak zor geldi. Gücüm kalmadı hayatla ve seninle boğuşmaya sensizlikle baş başa yaşamayı ögreniyorum.. Biliyorum ki artık ayağa dikilme vakti doğan yeni güneşte... Simdi artık sensizlikte düşünme vakti. Simdi artık sensizlik de karar vakti. Simdi artık sensizlik de düzen kurma vakti...