Artık ne ölüm ne de hesap korkusu kalır. Kişi umduğu rahmetin misliyle yüz yüze gelir. İşte o zaman kul “Ve kâlû’l-hamdülillahi ezhebe anne’l hazen” yani “Bizden hüznü ve sıkıntıyı gideren Rabb’imize hamdolsun.” (Fâtır 34-35) der.

Peygamber Efendimiz anlatıyor: Hz. Musa (aleyhisselam) Cenab-ı Hak’la aracısız olarak konuşabilen bir peygamberdi. Aklına takılan soruları Yüce Rabb’ine sorar aldığı cevapları ümmetiyle paylaşırdı. Bir gün aklına şöyle bir soru gelmişti:

- Cennetlik insanlar içinde derecesi en düşük olan kimsenin gireceği Cennet nasıl olacak?

Hz. Musa cevabını çok merak ettiği bu soruyu Rabb’ine yöneltti. Cenab-ı Hak sevgili peygamberinin bu sorusunu şöyle cevaplandırdı:

- Cennet’i hak eden kullarım teker teker Cennet’teki yerlerine yerleşecek. Geriye en son bir kulum kalacak. Ona da “Cennete gir” denecek. O kulum Cennet’e girmek için adımını atacak; ancak ona cennetin dolu olduğu görüntüsü verilecek. Ondan sonra kulum ile kendi aramda şöyle bir konuşma geçecek:

- Allah’ım! Herkes Cennet’teki yerini almış. Ancak maalesef bana yer kalmamış.

- Ey kulum! Sen dünyadaki hükümdarlar gibi lüks ve rahat bir hayat yaşamak ister misin?

- Buna layık bir kulluk yapmadım; ama Sen’in lütfun ve keremin boldur. İsterim Ey Rabb’im!

- Sana o kadar mülkle beraber onun dört katını daha veriyorum.

- Şükürler olsun ey Rabb’im! Ne diyeceğimi bilemiyorum.

- Ayrıca sana bu mülkün de on katını veriyorum.

Hz. Musa sorduğu sorunun cevabını almıştı. Bu soru onu çok memnun etmişti. Ardından şöyle bir soru daha sordu:

- Ey Rabb’im! Cennet’in en alt tabakasındaki kişinin durumu bu ise peki Cennet’in en üst tabakasındakinin durumu nasıl olacak?

- Onlara vereceğim şeyleri ne göz görmüş ne kulak işitmiş ne de kimsenin aklına gelmiştir.

Hz. Musa Rabb’inin vereceği bu lütufları duyunca şükürle iki büklüm oldu ve binlerce hamd ü senada bulundu. (Müslim İman 312).