HABİBE: (AR) Sevgili. Seven
dost.
HABİNAR: (AR) Nar tanesi.
HACCE: (AR) Hacca giden
Kabe'yi ziyaret eden hacı kadın. Bir çeşit akdiken.
HACER: (AR) Taş
kaya.
HADİYE: (AR) Yenilene yardım eden
yardımcı. Hidayet eden
doğru yolu gösteren. Kılavuz
rehber. Önde giden kimse. Mızrak ucu.
HADİCE / HATİCE: (AR) Vakitsiz
erken doğan kız çocuğu.
HAFAZA: (AR) İnsanın yaptığı işleri yazmakla görevli melekler. Bekçiler.
HAFİDE: (AR) Kız torun.
HAFİZE: (AR) Allah'ın adlarındandır. Muhafaza eden
saklayan
esirgeyen
koruyan. Kur'an'ı ezbere bilen ve usulüne uygun okuyan kimse.
HAKİKAT: (AR) Bir şeyin aslı ve esası
mahiyeti. Gerçek
doğru
gerçekten
doğrusu. Sadakat
doğruluk
bağlılık
kadirbilirlik.
HAKİME: (AR) Her şeye hükmeden
hikmet sahibi olan Allah. Hükmeden
dava yargılama işine memur olan
yargıç. Üstte bulunan. Hekim
akıllı
becerikli. Kadı
vali
amir
hükümdar
emir.
HAKİMİYET: (AR) Hakimlik
amirlik
üstünlük
egemenlik. Sulta.
HALE: (AR) Ayın ve güneşin etrafında bazı zamanlarda görülen ışıklı halka
ayla
ağıl.
HALENUR: (AR) Hale+Nur.
HALİDE: (AR) Sonsuz
daim
ebedi. Bir yıldan çok yaşayan.
HALİME: (AR) Sakin
sessiz. Tabiatı yavaş olan
yumuşak huylu.
HALİSE: (AR) Hilesiz
katkısız. Karışmamış
katışıksız
saf
hilesiz. Temiz. Yalnız
sadece.
HAMASET: (AR) Cesaret
kahramanlık
yiğitlik. Kahramanca şiir.
HAMDİYE: (AR) Allah'ı övmek. Allah'a şükretmek. Şükreden
şükredici.
HAMİDE: (AR) Koru sönmediği halde alevi sönen ateş. Hamdeden
şükreden kul.
HAMİYE: (AR) Himaye eden
koruyan korucu. Kayıran
kayırıcı.
HAMİYET(AR) Milli onur ve haysiyet. İnsanlık
fazilet. İzzeti nefs.
HAMRA: (AR) Daha
pek çok kızıl
kırmızı
HANDAN: (FAR) Gülen
gülücü. Güler yüzlü
sevimli.
HANDE: (FAR) Açılış
açılma. Gülme
gülüş.
HANDEGÜL: (FAR) Gülün açması.
HANİFE: (AR) Allah'ın birliğine inanan. İslam inancına sıkı ve samimi olarak bağlanan.
HANIM: (TR) Kadınlar için kullanılan saygı sözü. Eş
karı
zevce. Ev sahibesi.
HANZADE: (FAR) Hükümdar çocuğu.
HARE: (FAR) Sert taş
kaya. Meneviş
menevişli kumaş.
HAREM: (AR) Yasak kılınmış mukaddes olan şey. Evlerde yabancı erkeklerin girmesine izin verilmeyen
kadınlara ait bölüm. İç avlu.
HARİKA: (AR) İmkanların üstünde olup insanda hayret uyandıran şey.
HAKİME: (AR) Hükmeden
dava yargılama işine memur olan
yargıç. Üstte bulunan. Hekim
akıllı
becerikli. Kadı
vali
amir
hükümdar
emir. Kişinin dilediği gibi kullanabilecek hakka malik olduğu malı.
HARİSE: (AR) Muhafız
bekçi
gözcü. Koruyan
koruyucu. Son derece hırslı olan.
HASENE: (AR) İyilik
iyi hal
iyi iş
hayırlı iş. Dünya ve ahiret saadeti. Eski altın paralardan birinin adı.
HASGÜL: (AR) Değerli
eşsiz gül.
HASHANIM: (AR) Çıtıpıtı
ince
narin kadın. Bilge
değerli kadın.
HASİBE: (AR) Hayır sahibi
eliaçık
cömert. Değerli
itibarlı
soyu temiz
muhterem
saygın
şahsi meziyet sahibi. Muhasebeci
sayman.
HASİFE: (AR) Hasafetli
aklı başında olgun adam.
HASNA: (AR) İffetli
şerefli
namuslu.
HASKIZ: (TR) İyi nitelikleri kendinde toplamış genç kız.
HASRET: (AR) Ele geçirilemeyen veya elden kaçırılan bir nimete veya kıymetli şeye üzülüp yanmak. İç çekme
inleme
üzüntü
iç sıkıntısı
keder
zahmet
eseflenme
özleyiş.
HATIRA: (AR) Anı. Hatıra gelen
hatırda kalan şey
andaç.
HATİCE: (AR) Erken doğan kız çocuğu.
HATİME: (AR) Sona erdiren
bitiren. Mühürleyen
mühürleyici.
HATUN: (AR) Kadın. Eş
zevce. Eskiden yüksek kişilikli kadınlara ya da hakan eşlerine verilen unvan.
HAVVA: (AR) Esmer kadın. Havva: Hz. Adem'in karısı
ilk kadın.
HAYAL: (AR) İnsanın kafasında canlandırdığı şey. Bir olay veya eşyanın zihinde kalan izi. Gerçekte olmadığı halde görüldüğü sanılan şey
görüntü.
HAYAT: (AR) Yaşayan
diri. Canlılarda doğumdan ölüme kadar geçen süre. Yaşama
yaşayış.
HAYRİYE: (AR) Hayırla
iyilikle ilgili
uğur ve kutluluğa ait.
HAYRUNNİSA: (AR) Kadınların hayırlısı.
HAZAL: (AR) Kuruyup dökülen ağaç yaprakları. (TR) Haz duy
tad al anlamında.
HAZAN: (FAR) Sonbahar
güz.
HAZAR: (AR) Sabit meskeni olanların oturdukları memleket. Barış ve güven.
HAZEN: (AR) Üzüntü. Gam
keder.
HAZER: (AR) Deniz
bahr
büyük su.
HÂZİME: (AR) Sindirici kuvvet.
HAZİNE: (AR) Devlet malının parasının saklandığı yer. Gömülü ya da saklıyken bulunan değerli şeyler.
HAZRA: (AR) Yeşil
sebze
hadra. Gökyüzü. Türk musikisinde bileşik bir makam.
HECİL: (AR) İki dağın arasındaki kısım
vadi
dere.
HEDİYE: (AR) Armağan. Karşılıksız verilen şey.
HENNA: (AR) Kına ağacı
(bkz. Kına).
HEPGÜL: (TR) Gül gibi güzel kadın. Neşeli ol.
HEPŞEN: (TR) (bkz. Hepgül).
HESNA: (AR) Güzel kadın. Hanım
kadın.
HEZAR: (FAR) Bülbül. Çok
pek çok. Bin.
HIFZIYE: (AR) Saklama
koruma ile ilgili. Ezberleme
akılda tutma.
HİBE: (AR) Bağışlama
bağış.
HİCRAN: (AR) Ayrılık. Unutulmaz acı
keder.
HİCRET: (AR) Bir memleketten
başka bir memlekete göç ediş. Hz Muhammed'in Mekke'den Medine'ye göç etmesi.
HİKMET: (AR) Hakimlik
feylesofluk. Sebeb
gizli
Allah'ın hikmeti. Felsefe. Ahlaki söz
öğüt verici
kısa öz
öğretici söz.
HİLMİYE: (AR) Yumuşak huylu
sakin tabiatlı.
HOŞEDA: (FAR) Hareket ve davranışı hoş
güzel. Cazibeli.
HOŞENDAM: (FAR) Boyu bosu güzel
düzgün olan.
HOŞFİDAN: (FAR) Güzel endamlı
boylu boslu kadın.
HOŞKADEM: (FAR) Ayağı uğurlu.
HOŞNEVÂ: (FAR) Güzel sesli.
HOŞNİGAR: (FAR) Güzel
hoş sevgili.
HOŞTEN: (FAR) Güzel vücutlu.
HUMEYRA: (AR) Beyaz tenli kadın.
HURİ: (AR) Cennet kızı. Sevgili.
HURİSER: (AR-FAR) Cennet kızlarının başı
hurilerin başı.
HURİYE: (AR) Cennet kızı. Sevgili.
HURREM: (FAR) Şen
sevinçli
güleryüzlü
gönülaçan
taze
hoş. Bir yazı sitili.
HÜLYA: (AR) Tatlı düş. Kuruntu
vehim
hayal.
HÜNER: (FAR) Bir işte gösterilen incelik ve beceriklilik
maharet
ustalık marifet.
HÜRGÜL: (TR) Gül gibi özgür güzel.
HÜRMET: (AR) Saygı.
HÜRREM: (FAR) Yeşil taze. Gönülaçıcı. Şen şakrak
sevinçli.
HÜRRİYET: (AR) Hürlük
serbestlik. İstediğini herhangi bir engelle karşılaşmadan karar dairesi içinde yapabilme hali.
HÜSNİYE: (AR) Güzelliğe ait
güzellikle ilgili.
HÜSNÜGÜL: (AR-FAR) Gülün güzelliği.
HÜSNÜGÜZEL: (TR) Sarı çiçekli
güzel yapraklı süsbitkisi.
HÜSNÜHAL: (AR) Davranış güzelliği.
HÜVEYDÂ: (FAR) Açık
apaçık
belli
besbelli
zahir.
HÜZZAM: (FAR) Türk müziğinin en eski birleşik makamlarından.