EBER: (AR) Hayırlı
şerefli
faziletli.
EBRU: (FAR) Kaş. Bulut renginde
buluta benzer
bulut gibi dalgalı
bulutlu. Kağıt üzerine kendine has usulle yapılan
mermer
damarları gibi dalgalı şekilli süsleme. Ciltçilikte ve hat sanatında kullanılır.
EBYAR: (AR) Pek ak
pek beyaz.
ECE: (TR) Baş reis. Kraliçe. Ana. Yaşlı kadın.
ECEGÜL: (TR) (bkz. Ece).
ECEHAN: (TR) (bkz. Ece).
ECEM: (TR) Kraliçem
benim sultanım
ECHER: (AR) Son derece güzel kadın.
ECMEL: (AR) En güzel
en yakışıklı.
EDA: (AR) Naz
cilve. Kurum
caka. Alınan şeyi geri ödeme. Bir vazifeyi yerine getirmek.
EDAGÜL: (TR) (bkz. Eda).
EDİBE: (AR) Edepli
terbiyeli
zarif
nazik. Edebiyatla uğraşan kimse.
EDVİYE: (AR) Devalar
ilaçlar
çareler.
EFDAL: (AR) Çok faziletli
yüksek derecede. Tercihe şayan.
EFHEM: (AR) Çabuk anlayan. Zihni açık olan. Daha ulu
çok büyük şeref sahibi.
EFİDE: (AR) Yürekler
kalpler
gönüller.
EFİL: (TR) Rüzgar
dalgalanma.
EFRAZ: (FAR) Kaldıran
yükselten.
EFRUG: (FAR) Parıltı
ışık. Nur.
EFRUZ: (FAR) Şule
parıltı. Aydınlatan
parlatan. Tutuşturan
yakan. Gösterişli güzel.
EFSANE: (FAR) Asılsız hikaye. Masal
boş söz
saçma sapan lakırdı. Dillere düşmüş
maşhur olmuş hadise.
EFSER: (FAR) Taç. Subay.
EFSUN: (FAR) Efsun
büyü
sihir
gözbağcılık
(bkz. Füsun).
EFŞAN: (FAR) Eklendiği kelimelere "saçan
dağıtan" manası verir. Gülefşan: Gül saçan. Nurefşan: Nur saçan gibi.
EFTALYA: Bir dönemin ünlü gayrimüslim ses sanatçısı Denizkızı Eftalya'dan
EFZA: (FAR) Artmak
çoğalmak.
EGE: (TR) Bir çocuğu koruyan
işlerine bakan ve her halinden sorumlu olan. Yaşça büyük
ulu. Sahip.
EGENUR: (TR) (bkz. Ege).
EKİM: (TR) Toprağa ürün ekme işi. Yılın onuncu ayı.
EKİN: (TR) Ekilmiş tahılın sürmüşü
tarlada bitmiş tahıl. Kültür.
ELA: (AR) Sarıya çalan kestane rengi
göz rengi.
ELANUR: (AR) (bkz. Ela).
ELÇİN: (TR) Deste / Demet / Bir kerede ele alınabilecek kadar az olan nesne
ELFİDA: (AR) Feda etme
gözden çıkarma
verme.
ELHAN: (AR) Nağmeler
ezgiler.
ELİF: (AR) Arap alfabesinin ilk harfi. Ebced hesabında değeri birdir. Müzikte "la" notasını ifade için kullanılırdı. Ülfet eden
dost
tanıdık. Alışmış
alışkın
alışık.
ELİFE: (AR) (bkz. Elif).
ELMAS: (YUN) Bilinen kıymetli taş. Pek sevgili ve kıymetli. Billurlaşmış saf ve şeffaf karbon. Ucunda sivri bir elmas parçası bulunan ve cam kesmekte kullanılan alet.
ELVAN: (AR) (Levn'ler) Renkler
çok renkli
polikrom. Çeşitli güzel kokuları tanımlamak için de kullanılır.
ELVİDA: (AR) Allah'a ısmarladık. Allah'a emanet olun yollu ayrılık hitabı
( el-Veda).
EMEL: (AR) Ümit. Şiddetli arzu
hırs
tamah. Uzun zamanda gerçekleşebilecek arzu. İnsan ömrünün yetmeyeceği hülyalar
kuruntular.
EMİNE: (AR) Gönlü emin
kalbinde korku olmayan. (Arapça'daki Amine kelimesinin Türkçeleştirilmiş şeklidir. )
EMİRE: (AR) Bir kavmin
bir şehrin başı. Büyük bir hanedana mensup kimse.
EMRİYE: (AR) Emirle ilgili.
ENFES: (AR) Çok güzel
en güzel.
ENHAR: (AR) Irmaklar
çaylar. Cennetlerin altlarından akan ırmaklar.
ENİSE: (AR) Dost arkadaş. Yar
sevgili.
ERÇİN: (FAR) Merdiven
basamak.
ERDA: (AR) Beyaz karınca.
ERDEMAY: (TR) Faziletli ay.
ERDİBİKE: (TR) Olgunluğa erişmiş
deneyimli kadın.
ERENGÜL: (TR) Eren ve gül isimlerinden birleşik.
ERGE: (TR) Şımarık
nazlı.
ERİBE: (AR) Akıllı
zeki kimse.
ERİKE: (AR) Taht.
ERMA: (AR) Çok güzel ve cilveli olan.
ERVİN: (FAR) Tecrübe
sınama
deneme. Şeref ve itibar.
ESENGÜL: (TR) Canlı
dipdiri
renkleriyle yeni açan güzel gül.
ESER: (AR) Nişan
alamet
iz. Etki
tesir. Yok olmuş bir nesneden kalma parça. Bir kişinin ortaya koyduğu mahsul
telif. Hadis
hadis ilmi. İmal
icat.
ESİN: (TR) Rüzgar
sabah rüzgarı. İlham
çağrışım.
EŞLEM: (AR) En selamatli
en emin
en doğru yol. Kendisini bütünüyle Allah'ın dinine adamış.
ESMA: (AR) Adlar. Kulaklar
işitme.
ESMAHAN: (bkz. Esma).
ESMAN: (AR) Bedeller
kıymetler
değerler.
ESME: (TR) Esmek fiili.
ESMER: (AR) Siyah
kara.
ESMERAY: (AR-TR) Siyah ay
buğday renkli
karayağız.
ESRA: (AR) Daha hızlı
daha çabuk
en çabuk.
ESVED: (AR) Siyah
kara.
EVİN: (TR) Tohum
tane
öz cevher.
EVLA: (AR) Daha uygun
daha layık
daha iyi üstün. Hayırlı amel.
EVNUR: (TR) (bkz. Evdegül)
EVRA: (FAR) Hisar.
EVŞEN; (TR) Hafif / Şen olan ev gibi de tanımlanabilir
EYLÜL: (AR) Sonbahar'ın ilk ayı.
EYŞAN: (TR) Şanlı güzel
güzelliği ile ünlü
EZAMET: (AR) (bkz. Azamet). Büyüklük
ululuk. Çalım
kıvrım.
EZFER: (AR) Güzel kokulu.
EZGİ: (TR) Belli bir kurala göre yaratılan ve kulakta haz uyandıran nota dizimi. Makamla söylenen manzum söz. Beste.
EZRA: (AR) Pek fasih
sözü düzgün adam. Beyaz kulaklı siyah at.
EZRAK: (AR) Mavi gözlü. Gök rengi saf ve temiz su.