Koskoca bir bahçede harikulada çiçekler içinde bir papatya.. Ve papatya aşık olmuş
yanmış tutuşmuş ak sakallı bahçıvana..
Bir ümit bekliyormuş. Yüzlerce çiçeğin arasından.. Onunla
sadece onunla saatlerce ilgilensin.. Buz gibi suyunu sadece ona döksün istiyormuş.. Sadece ona değsin makası
Sadece ona gülsün dudakları.. Kıskanıyormuş bahçıvanı
Kırmızı güllerden
Sarı lalelerden
Mor menekşelerden.... Zambaklardan... Papatya
sadece bahçıvan için açıyormuş
Bembeyaz yapraklarını..
Bir gün
Aşkı öyle büyümüşki... Papatya yapraklarını taşıyamaz olmuş.. Eğilivermiş boynu.. Toprağa bakıyormuş artık.. Bahçıvanın sadece sesini duyuyormuş.. Ayaklarını görüyormuş.. Bunada şükür diyormuş.. Yetiyormuş ona
bahçıvanın varlığını hissetmek...
Zaman akıp gidiyormuş.. Papatya bahçıvanın yüzünü görmeyeli çok olmuş.. Ne var sanki boynumu kaldırsa Bir kerecik daha görsem yüzünü diyormuş.. Ve işte bir gün..
Bahçıvan papatyaya dopru yaklaşmış.. İncecik bedenini ellerinin arasına almış.. Elindeki sopayı
köklerinin yanına
toprağa sokmuş bir iple papatyanın gövdesini bağlayıvermiş sopaya.. Papatya o an daha çok sevmiş bahçıvanı.. Hala göremiyormuş onu
ama bedeni kurtulmuş...
Uzun bir müddet sonra
Bahçıvan uğramaz olmuş bahçeye.. Gelen giden yokmuş.. Kahrından ölecekmiş papatya.. Ama işte bir sabah...
Hortumdan akan suyun sesiyle uyanmış.. Derin bir oh çekmiş.. Çılgıncasına sevdiği bahçıvan geri gelmiş.. Birden
kendisine doğru gelen iki ayak görmüş.. Bu onun delicesine sevdiği bahçıvan değilmiş.. Başka birisiymiş.. Adamın elinde bir de makas varmış.. Papatyanın kafasını kaldırmış yukarıya doğru..
Ne güzel açmışsın sen öyle demiş.. Bu gencecik
yakışıklı bir delikanlıymış.. Gözleri gök mavisi
saçları güneş sarıymış.. Ama gövden seni taşımıyor demiş. Elindeki makası papatyanın boynuna doğru uzatmış.. Ve bir hamlede bağını gövdesinden ayırmış.. Papatya yere düşerken hatırlamış sevdiğini.. O ak saçlı
ak sakallı
yaşlımı yaşlı bahçıvanı hatırlamış.. Birde o gencecik
yakışıklı delikanlıyı düşünmüş.. Ve o an anlamış
neden o yaşlı bahçıvanı sevdiğini.. O her şeye rağmen
papatyaya emek vermiş.. Ona hiç bir zaman güzel olduğunu söylememiş
ama onu aslında hep sevmiş...
Papatya anlamış artık..
Sevgi
emek istermiş...
Yere düştüğünde son bir kez düşünmüş sevdiğini.. Teşekkür etmiş ona içinden.. Son yaprağıda kuruduğunda
biliyormuş artık..
* Gerçek sevginin
söylemeden
yaşamadan ve asla kavuşmadan varolabileceğini...