suzim

Bİr Damla Sen!

Gökyüzü ağlıyordu. Bir damla sen istedim kül rengi bulutlardan... Sen geldin. Sana ait olan bende ki seni bıraktın da bana ait olan duygularla beraber yok olup gittin. Geldiğine sevinmediğim gibi gittiğine de üzülmemiştim. Bu gelişin aslında bir gidiş olduğunu biliyordum.
Konuşuyorduk üstü kapalı cümleler altında. Bu aşkın imkânsız olduğunu söyledikten sonra neler konuştuk bilmiyorum. Gözlerimden iki bülbül yavrusu kanatlanıp omuzlarına kondu. Duygularımda sendeydi artık kalbim gibi...

Başlamadan bitmişti her şey... Güneşe özlem duyan bir tohum gibi gece topragı delmiş sabaha çürüyüp gitmişti sevgim. Tek suçu bir damla sen istemekti ayrılığı anlatan gözlerinden. Şaraptan tatlı gözlerinden bir yudum ayrılık içti gönlüm ve... Yok etti bendeki beni ayrılın sarhoşluğuyla...

Sensizliğin kırbacı ile yaralanan yüreğimin acısını her attığım adımda yeniden hissediyorum. Yıldızları saymaktan usandım; gelmeyeceğini bile bile belki gelirsin diye. Hayallerimi yıldızlara veriyorum çünkü sen gittin... Gitmene karışamam da neden duygularımı da götürdün? Sana bir daha yazmamam için mi? Eğer öyle ise bendeki seni almalıydın.
Yanıldın...!

Yoksa seni daha rahat unutmam için mi? Unutmamı istiyorsan duygularımı gönder bana yağmurlarınla. Sana yazmayacagım gönlümde yeni bir sen yarattım da. Unutmama yardımcı olmak istiyorsan eğer çıkma karşıma yağmurlarla gezme sokaklarda rüzgarlarla!

Duygularımı bana geri ver! Senden ayrılmanın acısı ile yanarken yüreğim bir de duygularımdan ayırarak yok etme benliğimi.
Bilsen ne kadar ağladı bu yürek gözlerinin ardından; ne kadar uğraştı unutmak için. Söyleyeceklerini anlatmaya yetmedi sözleri. Belki bir gizdi kapının arkasında saklanan belki gözlerin hapsetti gözlerimi parmaklarının ardına. Belki bir oyundu perdenin kapanmasını bekleyen. Ama sadece seni sevdi ayrılığın acısıyla yanarken bile...

Senden duygularımı istiyorum sadece. Dönmeyeceğini bildiğim için seni istemiyorum. Her yağmurda gökten bir damla sen beklesem de her rüzgarda seni arasam da...

Gidişinle volkanlar patladı içimde. Sensiz yağmurlarda yetmiyor
söndürmeye. Bir tek seni kurtarabildim gönlümdeki felaketten. Ne kadar iyi bilsem de dönmeyeceğini bir damla sen yeterdi gönlümün ateşini yok etmeye.
Ayrılığın verdiği sarhoşluk geçmedi halen. Herkesi sen sanıyorum. Her
gece gökyüzüne resmini çiziyorum yıldızlarla. Seni sensizliğin ile yaşıyorum.
Dön sevgilim bile diyemiyorum bir gün sensizlikte bırakıp gider diye.
Her gece dualar ediyorum bir damla sen göndersin diye gökler.
Yıldızlar bile "UNUT" diyor ayrılığın eşiğindeki gönlüme. Onlar bile
anlamıyorlar artık beni.

Her gece haykırmak geliyor içimden "DÖN" diye. Duymayacagını duysan bile dönmeyeceğini biliyorum; vazgeçiyorum.
Sen yoksun duygularım yok... Bir ben varım senden uzakta...
Sana yazdım son yazımı son bir şiirle aşkım gibi noktalıyorum.


Ve ayrılık uzayan yolda tek sırdaşım.
Bu oyunun son sahnesi olacak;
Perde kapandıktan sonra
Ne sen beni bir daha göreceksin
Nede ben seni...
Bu birlikte son oyunumuz.
Son kez gülümse
Son kez tut ellerimden.
Sonra düşeceğim dipsiz karanlıklara...
Alkışlarla beraber göz yaşlarımı duyacaksın.
Bir gün...
Anlayacaksın bir damla sen isteyişimin sebebini.
İşte o zaman; sende ağlayacaksın!