Ak çiçekleri düşüren bu deli fırtına
kaç meyve katili?
dörtnala geçen yolcu
kaç karınca katletti?
şimdi neden deli deli esmeli
neden dörtnala geçip gitmeli

kuşlar takvime bakıp göçmez
göç vakti gelince giden gitti...
kim neden gitti?
sen neredesin şimdi?
bu hırçınlık kimden miras kaldı bilinmez.

hasret bitimi kucaklaşmak gibi sımsıkı
sarmaşık gibi
sarıldığın gibi sarılıyorum anılarıma
ya benimsin
ya yalnız!
seni düşünüyorum hep benden fazla

ben yalnız seni
“seviyorum”
kızaran gözlerinin akmayan yaşı gibi
tutup sevgini yüreğimde
yapraklarımı küstürene küsmemeyi öğreniyorum seviyorum
ola ki günün birinde
koyuverirsen göz yaşını omzuma diye
ucu yanık kalbimi taşıyorum göğsümde
çöz düğmelerimi oku diye...
ve söylüyorum sana “ben vazgeçmedim” diye...